Home

Tot mijn grote schrik kom ik erachter dat ik al drie weken niet meer heb geschreven. Er is echt zo ontzettend veel gebeurd, dat ik er deels geen tijd, deels geen zin in heb gehad moet ik eerlijk zeggen.

Een van de afgelopen berichten heb ik geschreven over Nosihle, een van de dream centre patienten voor wie ik een grant probeerde te regelen.
ik zal het lange verhaal hier niet beschrijven, maar inmiddels, na een korte periode waarin ze heel ziek was, is ze overleden. Een schokkende ervaring, aangezien ik haar twee uur voordat ze overleed nog had gezien en Ellen en ik haar daarna dood aantroffen in haar bed. Inmiddels heb ik dus ook een Zulu begrafenis meegemaakt in de middle of nowhere waar ik moest speechen over Nosihle voor de hele gemeenschap...ik ben afgelopen week de hele week nerveus geweest! Maar het was een geweldige ervaring!

Na een vreemd weekend, toch echt maar wat verhalen uit de Umthombo wereld. Het is vreemd hoe snel je gewend raakt aan bepaalde verhalen die je in Nederland nooit zou horen.

Zaterdag avond is er een steekpartij geweest op het Centre. China was aan het praten met een meidje, wiens vriend dit gezellige babbeltje niet zo kon waarderen. Dus Mdo, het vriendje, is het centre in gekomen en heeft China twee keer gestoken met een mes. Een keer net naast zijn oog en een keer in zijn schouder. Gelukkig waren de wonden niet diep en hoefde hij niet in het ziekenhuis te blijven. Wel werd het onveilig voor hem op straat,d us heeft Anna hem in het geheim naar een 'shelter' gebracht. Er is aangifte gedaan en hij kreeg medicijnen tegen de pijn, dus hij was gelukkig rustig.

Helaas....mijn laptop heeft het opgegeven. Dat betekent net iets minder tijd om iedereen op de hoogte te houden van wat er gebeurt.

Het mag inmiddels duidelijk zijn dat ik besloten heb om nog een maandje te blijven. Mijn financiele situatie vertelde me eidenlijk dat ik naar huis moest, mijn hart vertelde me echter dat ik nog niet helemaal klaar was hier. Dus heb ik mijn ticket omgeboekt en vlieg ik op 30 april terug naar huis.

De afgelopen week was mijn eerste week in mijn eentje. De andere be more vrijwilligers zijn vorige week zaterdag vertrokken en er zijn deze maand geen anderen. Dat betekent dat ik een heel apartement voor mezelf heb en ineens weer voor mezelf moet zorgen. ( Anne-Marie, ik mis de broodjes en de thee inderdaad 's ochtends..)Stiekem zag ik er een beetje tegenop, maar ik moet toegeven dat ik me nog niet heb verveeld.

Lieve Tine en Caro,

even een paar foto's voor jullie, om een indruk te geven van hoe het er nu uitziet. De ambulance is bestikkerd en het centre is redelijk opgepimpt met een spelletjes tafel en hangmatten door de mensen van Cascoland. Zlindile draagt nog steeds haar horloge en natti poseert iedere keer voor de foto, als ik maar beloof dat ik die naar jullie stuur. Dus bij deze!

Een groot deel van de jongens is inmiddels naar een tehuis van Streetwise en daar wordt goed voor gezorgd. Hier zit Mfundo ook bij, dus die is niet meer op het centre en het gaat helemaal goed komen met hem. Van hem dus helaas geen foto met zijn horloge.

Voor een impressie van een afrikaans pasen, zie de bijgevoegde foto's!!

Ik realiseer me ineens dat ik in mijn een na laatste stuk schreef over de nachtdienst. Die is de afgelopen keer niet doorgegegaan, maar vanavond gaat het gebeuren.

Jeetje, al twee weken geen bericht meer geschreven. Inmiddels wel een jaartje ouder geworden, en daarom een goed feest gevierd. Afgelopen weekend waren Simone, Hanneke, Kitty en Beitske hier. Heel gezellig dat ze hier zijn geweest en geweldig om ze de projecten te laten zien waar ik zo druk mee ben. Alle vier zijn ze naar Umthombo geweest, maar ik heb Kitty en Simone met z’n tweeën mee genomen naar het Dream Center omdat ik geen aapjes kijken gevoel wilde geven aan de patiënten.

Ik zit nu een week in het hostel met Esther, die tot afgelopen week vrijwilligster was bij Isaiah 54. Ze vertelde me dat ze ‘Go with the flow’ boven haar weblog had gereven. Dus ik heb haar voorbeeld gevolgd en dit stuk ook zo genoemd, want het geeft precies aan wat ik hier aan het doen ben.

Na ruim een week weer even een update van de gebeurtenissen hier. Het was een rare week met, wederom, weer veel indrukken.

De laatste keer schreef ik over de ochtend in het Dream Center, waar ik het schokkend vond hoe de mensen stonden te wachten op het vervoer naar het ziekenhuis. Die dag daar heeft me oprecht geraakt. Vooral het feit dat een van de patiënten die ik altijd bezoek, op een kamer lag met twee creperende mensen waarvan er een op de grond lag van de pijn. Hoe verschrikkelijk moet het zijn om daar te liggen, wetend dat je erg ziek bent, maar je prima voelt en dan zulke mensen om je heen te hebben….

Vandaag eindelijk weer een beetje internet tijd bij het Dream Centre. Na een weekend safari, en buiten lopen met de streetkids van Umthombo, is het stiekem weer even schokkend om hier te zijn.

Gisteren kregen we bij Umthombo een volleybal toernooi niet van de grond die we wilden organiseren. Redelijk balen, maar vandaag komen we bij het Dream Centre binnen, hoor ik ineens heel zachtjes iemand om hulp roepen. Een patient moest mee in de bus naar het ziekenhuis, maar hij had geen rolstoel en heel veel pijn dus hij kon bijna niet opstaan. We hebben hem geholpen om in de bus te kruipen, maar het was eigenlijk een mens onterend gezicht. Wel een reden om extra geld in te zamelen voor een goede taxi, een normale manier om mensen te vervoeren.

Na een rondje over de afdeling, schrok ik een beetje hoe sommigen erbij lagen. Ik ga dus maar snel weer kijken of we iets leuks kunnen doen!

Na een week geen verhaal op mijn weblog, is het leven hier compleet veranderd. Afgelopen maandag, na een gezellig weekend in Durban met een citytoer, een swingende kerkdient en een heerlijk middagje aan het strand, kregen Carolijn en ik maandagochtend een telefoontje dat we over geplaatst zouden worden naar een ander project. Dit was de oplossing van het probleem waar we afgelopen week over hadden gesproken bij het Dream Centre, namelijk dat er teveel vrijwilligers waren. 

De rest van mijn tijd hier in Zuid Afrika ga ik, naast een dag per week in het Dream Centre, werken bij het project Umthombo.

Gelukkig kunnen we hier s avonds niet ze heel veel doen, dus alle tijd om nog even een nieuw bericht te schrijven. Deze is zeker korter dan de vorige! 

Er wordt gevraagd om foto's, dus bij deze even een impressie.

Nadat ik het hele verhaal heb geschreven, weet ik al dat het veel te lang is….dus voor wie geen zin heeft om lang te lezen: Het gaat goed met me!!Maar dan toch het verhaal van de afgelopen week:

Na een heerlijk luxe weekend in Kaapstad ben ik maandag gearriveerd in Durban. Het Dream Centre ligt in Pinetown, een stadje op een half uur rijden van Durban. Als je denkt aan een stadje naast een grote stad in Zuid-Afrika, denk je al snel aan krottenwijken en armoede. Tenminste, dat dacht ik……Maar we rijden Pinetown in en wat zie je? Mc Donald’s, Kentucky Fried Chicken, grote winkel centra etc. Daarnaast een aantal triest uitziende gebouwen, waarvan een het Dream Centre is. Laat ik eerlijk zijn, het gebouw ziet er zowel van binnen als van buiten deprimerend uit. Geen vrolijke kleuren, het ruikt er muf, er staan hekken met prikkeldraad omheen, geen leuk beeld dus.

Nu pas is de voorbereiding echt begonnen. Vrijdag vlieg ik met Carolijn naar Kaapstad om een paar dagen te relaxen. Maandag vliegen we door naar Durban om daar te beginnen. Ik kan me er nog niks bij voorstellen...

Morgen geef ik een presentatie aan middelbare scholieren over het Aids probleem in Zuid-Afrika. Ineens realiseer ik me dat ik me er echt helemaal niks bij voor kan stellen, buiten de beelden die je op tv ziet. Het maakt de komende twee maanden daarom extra spannend, maar ook fantastisch. Ik kan niet wachten en zo snel mogelijk over mijn eerste indrukken schrijven.